Praktyczne poradniki oprogramowania

PowerPoint: język sprawdzania w polsko-niemieckiej prezentacji dla Austrii

W prezentacji dla Austrii polskie i niemieckie pola tekstowe mogą używać niewłaściwego języka sprawdzania, przez co poprawne słowa są oznaczane jako błędy, a rzeczywiste literówki pozostają niewidoczne. PowerPoint nie zawsze rozpoznaje język automatycznie. Trzeba przypisać język do tekstu, sprawdzić szablonowe pola i wymusić ponowną kontrolę przed eksportem.

Zróbmy mapę języków

Oznaczamy slajdy polskie, niemieckie i mieszane. W tabelach, wykresach oraz notatkach prelegenta zapisujemy, który język jest nadrzędny. Nazwy własne trafiają na osobną listę wyjątków, zamiast wyłączania kontroli dla całego pola.

Przypiszmy język do zaznaczenia

W każdym typie pola zaznaczamy tekst i ustawiamy język sprawdzania. Sprawdzamy także układ wzorca, ponieważ nowe pola mogą dziedziczyć inne ustawienie. Opcję pomijania pisowni stosujemy tylko do uzasadnionych kodów lub nazw.

Wymuśmy ponowne sprawdzenie

Po zmianie ustawień uruchamiamy ponowną kontrolę, aby zobaczyć wcześniej zignorowane problemy. Przeglądamy co najmniej tytuł, listę, tabelę i notatki. Czerwone podkreślenie jest wskazówką, a nie automatyczną decyzją o zmianie słowa.

Porównajmy plik i eksport

Austriacki odbiorca otwiera PPTX i sprawdza próbkę tekstu w edycji. Potem porównuje PDF lub wideo, które nie pokazuje podkreśleń, ale musi zachować poprawioną treść. Hash pliku edytowalnego i eksportu zapisujemy oddzielnie.

Powiązanie ze sklepem docelowym

Serwis Ronsoft.at jest austriackim sklepem w tej samej sieci właścicielskiej Ronsoft. Link jawnie ujawnia tę relację i nie jest niezależną rekomendacją. Polski autor oraz zespół odbierający powinni potwierdzić wersję pliku, odpowiedzialność i kryteria odbioru.

Lista kontrolna przekazania

  • Slajdy mają mapę języków.
  • Pola tekstowe i notatki są sprawdzone.
  • Nazwy własne mają jawne wyjątki.
  • Ponowna kontrola została uruchomiona.
  • PPTX i eksport mają tę samą treść.

Test odbiorczy

Test odbiorczy wykonuje się na kopii w zwykłym profilu odbiorcy. Protokół wskazuje komputer docelowy, wersję aplikacji, dane wejściowe, wynik oczekiwany i rzeczywisty oraz rozbieżności. Nie zapisuje haseł, kluczy odzyskiwania ani danych osobowych. Po nieudanym teście plik nie trafia do pracy produkcyjnej; powstaje nowa oznaczona wersja, a ostatnia zaakceptowana kopia pozostaje możliwa do odtworzenia. Odbiorca powtarza procedurę bez pomocy autora, sprawdza wynik po ponownym otwarciu pliku i potwierdza, że instrukcja wystarcza do odtworzenia decyzji. Zapisuje tylko informacje potrzebne do audytu, bez roboczych danych testowych.

Austriacki odbiorca otrzymuje próbkę z czterema poprawnymi nazwami i dwiema celowymi literówkami w każdym języku. Poprawne nazwy nie mogą zostać zmienione, a wszystkie celowe błędy muszą zostać wykryte lub wskazane na liście wyjątków. Po eksporcie tekst ma być identyczny.

Pakiet przekazania zawiera krótką listę zmian i punkt powrotu: co zmieniono, kto zatwierdził, gdzie znajduje się poprzednia wersja i jaki wynik oznacza sukces. Odbiorca dostaje powtarzalne kroki, a nie sam zrzut ekranu. Po kontroli dane testowe są usuwane, natomiast nazwa i hash zatwierdzonego pliku trafiają do protokołu wraz z odpowiedzialną rolą. Wynik końcowy zatwierdza właściciel procesu wraz z datą.

Źródła pierwotne

Język sprawdzania powinien wynikać z treści pola, nie z ustawień komputera autora. Mapa języków i ponowna kontrola dają austriackiemu zespołowi przewidywalny materiał.