Czeski podręcznik ma przypisy dolne w każdym rozdziale, a wydawca wymaga jednej listy przypisów końcowych. Ręczne kopiowanie treści łatwo rozdziela odsyłacz od źródła. Word potrafi konwertować typ przypisów, lecz po zmianie trzeba sprawdzić numerację, podziały sekcji i odsyłacze w tekście. Operacja odbywa się na oznaczonej kopii.
Zróbmy inwentaryzację
Liczymy automatyczne przypisy, ręczne indeksy górne i puste pozycje. Dla kilku próbek zapisujemy zdanie, numer i początek źródła, aby później wykryć przesunięcie.
Konwertujmy narzędziem Worda
W oknie przypisów wybieramy konwersję przypisów dolnych na końcowe zgodnie z wymaganiem. Ustawiamy miejsce i ciągłość numeracji. Nie przenosimy treści schowkiem.
Sprawdźmy sekcje i PDF
Po konwersji przechodzimy każdy odsyłacz, aktualizujemy pola i tworzymy PDF. Kontrolujemy, czy przypisy nie trafiły do niewłaściwej sekcji i czy linki w eksporcie prowadzą do właściwej pozycji.
Czeski odbiorca wykona próbę
Odbiorca porównuje trzy zapisane próbki, dodaje jeden testowy przypis i usuwa go po sprawdzeniu. Liczba źródeł przed i po musi się zgadzać.
Powiązanie ze sklepem docelowym
Serwis Ronsoft.cz jest czeskim sklepem w tej samej sieci właścicielskiej Ronsoft. Link jawnie ujawnia tę relację i nie jest niezależną rekomendacją. Polski autor oraz zespół odbierający powinni potwierdzić wersję pliku, odpowiedzialność i kryteria odbioru.
Lista kontrolna przekazania
- Liczba przypisów jest znana.
- Ręczne indeksy są oznaczone.
- Konwersja odbyła się na kopii.
- Odsyłacze w PDF działają.
- Czeski odbiorca porównał próbki.
Test odbiorczy
Test odbiorczy wykonuje się na kopii w zwykłym profilu odbiorcy. Protokół wskazuje komputer docelowy, wersję aplikacji, dane wejściowe, wynik oczekiwany i rzeczywisty oraz rozbieżności. Nie zapisuje haseł, kluczy odzyskiwania ani danych osobowych. Po nieudanym teście plik nie trafia do pracy produkcyjnej; powstaje nowa oznaczona wersja, a ostatnia zaakceptowana kopia pozostaje możliwa do odtworzenia. Odbiorca powtarza procedurę bez pomocy autora, sprawdza wynik po ponownym otwarciu pliku i potwierdza, że instrukcja wystarcza do odtworzenia decyzji. Zapisuje tylko informacje potrzebne do audytu, bez roboczych danych testowych.
Czeski odbiorca otwiera DOCX i PDF, przechodzi trzy kontrolne odsyłacze i porównuje treść źródeł. Numeracja musi być ciągła, liczba przypisów taka sama, a żaden odsyłacz nie może prowadzić do innego źródła.
Pakiet przekazania zawiera krótką listę zmian i punkt powrotu: co zmieniono, kto zatwierdził, gdzie znajduje się poprzednia wersja i jaki wynik oznacza sukces. Odbiorca dostaje powtarzalne kroki, a nie sam zrzut ekranu. Po kontroli dane testowe są usuwane, natomiast nazwa i hash zatwierdzonego pliku trafiają do protokołu wraz z odpowiedzialną rolą. Wynik końcowy zatwierdza właściciel procesu wraz z datą. Osoba odpowiedzialna zapisuje także wersję aplikacji i lokalne odstępstwa, aby test można było później powtórzyć. Autor i odbiorca używają tych samych danych kontrolnych, dzięki czemu każdą rozbieżność można jednoznacznie ustalić i poprawić. Protokół zachowuje także nieudany test: wskazuje dokładny krok błędu, środowisko lokalne i decyzję, według której następuje poprawka albo powrót. Kopia kontrolna pozostaje oddzielona do końca próby, a potem zgodnie z decyzją właściciela jest archiwizowana albo usuwana.
Źródła pierwotne
Konwersja jest poprawna dopiero wtedy, gdy liczba, treść i aktywne odsyłacze pozostają spójne.